بازیافت نساجی و لباسها به طور بالقوه سودمند از دیدگاه های زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی است، به نحوی که در مقابل دفن زباله یا استفاده از انرژی استفاده شود. به عنوان شهرها به طور فزاینده ای دیگر جریان های زائد زیادی مانند الیاف را دفع می کنند، بازیافت لباس های قدیمی، مرز بعدی برای شهرهایی است که به دنبال کاهش ضایعات جامد هستند.
مزایای اصلی فعالیت های بازیافت نساجی، فرصت استفاده از لباس های مجدد است.
از طریق استفاده مجدد از لباس و منسوجات، ما می توانیم از آلودگی و تولید انرژی های شدید تولید لباس های جدید جلوگیری کنیم. علاوه بر این، لباس هایی که نمی توانند استفاده مجدد شوند ممکن است به محصولاتی مانند چابک و یا بازیافت در پارچه یا مواد دیگر برای بازتولید مجدد باز گردد. گرچه Greenpeace در یک نشریه مطبوعاتی 2016 هشدار داد، با این حال، "چالش های تکنولوژیک به معنای بازسازی کل لباس به الیاف جدید است، هنوز از لحاظ تجاری قابل قبول است." حتی بازیابی و فروش لباس های مورد استفاده، موضوع بحث برانگیز بوده است، مخصوصا برای صادرات به کشورهای در حال توسعه.
در زیر برخی از حقایق جالبی در مورد بازیافت نساجی و پوشاک وجود دارد:
1. بیش از 15 میلیون تن مواد زائد استفاده شده در هر سال در ایالات متحده تولید می شود و این مقدار در 20 سال گذشته دو برابر شده است. براساس EPA ایالات متحده ، در سال 2014 بیش از 16 میلیون تن نساجی تولید می شود. از این مقدار، 2.62 میلیون تن بازیافت شده، 3.14 میلیون تن برای بازیافت انرژی احیا شد و 10.46 میلیون تن به دفن زباله فرستاده شد.
به طور متوسط آمریکایی حدود 80 پوند لباس مورد استفاده در هر نفر را دور می زند. به طور متوسط، در سطح ملی، به هزینه 45 دلار برای هر تن برای دفع لباس های قدیمی پرداخت می شود. لباس های مصنوعی ممکن است صدها سال طول بکشد تا تجزیه شوند.
2. فقط حدود 0.1 درصد فیبر بازیافتی که توسط موسسات خیریه جمع آوری شده و برنامه های بازگردانده شده را به فیبر نساجی جدید بازیافت می کند.
3. مصرف کنندگان به عنوان عامل اصلی برای دور انداختن لباس مورد استفاده خود محسوب می شوند، زیرا تنها 15 درصد از لباس های مصرفی مصرفی بازیافت می شود که در آن بیش از 75 درصد از لباس های قبل از مصرف توسط تولید کنندگان بازیافت می شوند.
4. طبق گزارش Greenpeace، تولید لباس جهانی از سال 2000 تا 2014 دوبرابر شده است. به طور متوسط افراد هر ساله 60 درصد پوشاک بیشتری را میخرند و 15 سال پیش آنها را حدود نیمی از آنها را نگهداری می کنند و مقدار زیادی زباله تولید می کنند.
5. طول عمر یک پارچه حدود 3 سال است.
6. تقریبا 100 درصد پارچه و لباس قابل بازیافت است.
7. تاثیر محیط زیست سالانه یک لباس خانگی برابر با آب مورد نیاز برای پر کردن 1،000 حمام و انتشار کربن از رانندگی ماشین متوسط مدرن برای 6،000 مایل
8. اگر عمر لباس متوسط فقط سه ماه تمدید شود، می تواند 5 تا 10 درصد از اثرات کربن و آب و همچنین تولید زباله را کاهش دهد. بازیافت دو میلیون تن لباس در سال به معنی گرفتن یک میلیون اتومبیل از خیابان های ایالات متحده است.
9. بیش از 70 درصد جمعیت جهان از لباس های دوم استفاده می کنند. حدود 50 درصد از کفش و لباس های جمع آوری شده به عنوان دست دوم استفاده می شود.
در عین حال، 20 درصد برای تولید پارچه های تمیز کردن و تمیز کردن برای اهداف صنعتی مورد استفاده قرار می گیرد و 26 درصد برای برنامه های کاربردی مانند فیبر برای محصولات عایق بندی شده، اثاثه یا لوازم داخلی، تخته فیبر و تشک استفاده می شود.
10. صنعت بازیافت نساجی ایالات متحده هر سال حدود 2.5 میلیارد پوند پارچه های پس از مصرف را از جریان زباله حذف می کند و این صنعت بیش از 17،000 شغل را ایجاد می کند. در میان این نیروی کار، 10،000 نفر کارکنان نیمه ماهر هستند که در پردازش اولیه نساجی مورد استفاده قرار می گیرند و 7،000 کارمند دیگر در مرحله پردازش نهایی کار می کنند. بیش از 500 شرکت بازیافت پوشاک در ایالات متحده آمریکا وجود دارند و اکثر این شرکت ها متعلق به شرکت های کوچک و خانوادگی هستند که در هر یک از آنها 35 تا 50 کارگر دارند.
11. همانطور که در شورا برای بازیافت نساجی است، تقریبا نیمی از لباس های مورد استفاده توسط مردم به خیریه داده می شود. خیریه ها این لباس ها را به صورت رایگان یا با قیمت های پایین توزیع و فروش می کنند. و 61 درصد پارچه های قابل استفاده مجدد و قابل بازیافت به کشورهای دیگر صادر می شود.
همه این واقعیت ها نشان می دهد که صنعت بازیافت نساجی در ایالات متحده دارای پتانسیل بالایی برای گسترش است، با توجه به اینکه 85 درصد از پارچه های مورد استفاده هنوز به دفن زباله های ملی می روند. گام های بعدی شامل افزایش ابتکارات برای ترویج بازیافت و همچنین هماهنگ سازی تلاش های جمع آوری شده است.