توافقنامه های عدم توافق در قراردادهای تجاری

البته، مشتریان، و همچنین کارکنان، دو نفر از مهمترین افراد هر کسب و کار هستند. کسی که از مشتریان یا کارمند کسب و کار دزدی می کند چیزی ارزشمند برای آن کسب و کار است. در اکثر ایالت ها، این سرقت ممکن است منجر به دعوی قضایی شود، به خصوص اگر دزد از مشتریان یا کارکنان درخواست کند.

برای جلوگیری از سرقت از مشتریان و کارکنان، بسیاری از شرکت ها به مدیران ارشد نیاز دارند تا یک توافقنامه غیر درخواستی را امضا کنند.

توافقنامه غیر درخواستی چیست؟

یک توافق غیر درخواستی یک فرد (معمولا یک کارمند سابق) را از درخواست (a) کارمندان یا (ب) مشتریان یک شرکت پس از خروج از کار محدود می کند. زبان غیر درخواستی می تواند به صورت یک کل سند یا یک جمله در سند دیگری مانند قرارداد کاری یا قرارداد مستقل قراردادی باشد.

موافقت نامه های غیر دعاوی به عنوان معاهدات محدود کننده

عدم تقاضا یکی از سه نوع میثاق محدود است، دو طرف دیگر توافق عدم رقابت و عدم توافق نامه (محرمانه بودن) هستند. همه سه تلاش برای محدود کردن یا اجباری کردن کسی برای انجام کاری در زمان کار یا بعد از آن. برای اجرا، باید محدودیت های معقول را از لحاظ زمان، ناحیه و نوع کار داشته باشند.

موافقت نامه های غیر درخواست برای کارمندان

کارکنان خوب دشوار هستند و یک شرکت ممکن است برای سال ها آموزش یک کارمند ارزشمند را داشته باشد.

کارفرما می خواهد مانع از خروج یکی دیگر از کارکنان و درخواست کارمند ارزشمند برای ترک و پیوستن به شرکت جدید شود.

جو کار خود را در شرکت XYZ ترک می کند. او یک دستیار اداری عالی دارد و تلاش می کند از او بخواهد با او بیاید. اگر او یک توافقنامه غیر دعوی را امضا کرده است، ممکن است قادر به انجام این کار بدون ریسک نقض دعوی قرارداد نباشد .

این تقاضا برای کارکنان ممکن است در مورد فروش یک کسب و کار نیز مورد نیاز باشد . شارون تقریبا تمام فعالیت های بهداشتی خود را فروخت و تلاش می کرد تا مدیر دفترش را با او ببرد. معامله ی مشابه: این درخواست است.

توافقنامه های غیراقتصادی برای مشتریان

به همین ترتیب، یک کارفرمای ممکن است بخواهد از یک کارمند سابق جلوگیری کند که مشتریها را از آنها دور کند. این وضعیت در فروش و همچنین در شیوه های حرفه ای، با مشتریان یا بیماران اتفاق می افتد.

اگر جو یک فروش دهنده برای شرکت XYZ است، ممکن است لیست مخاطبینش را گرفته باشد. اگر او تلاش کند با آنها تماس بگیرد، او می تواند برای درخواست دعوی شود. و اگر شارون سعی می کند مشتریان کسب و کار سابق خود را درخواست کند، معامله ای مشابه است.

مسائل رایج در موافقتنامه های غیر دعوی

رایج ترین مسئله در توافقنامه های عدم تقاضا این است که اگر آنها "معقول" نیستند (همانطور که در مورد مورد خاص تعریف شده اند)، می توان آنها را محدود کننده تجارت دانست. به این معنی که توافق غیر منطقی کسی را از انجام کسب و کار محدود می کند.

یک پرونده دعوی ثبت شده است و دادگاه تصمیم می گیرد یا در برخی موارد یک ایالت دارای قوانین محدود کردن میثاق های محدود مانند موافقت نامه های غیر دعاوی است.

قوانین ایالتی متفاوت هستند قوانین کالیفرنیا در مورد این نوع میثاق های محدود، بیشتر، خوب، محدود کننده است.

دولت دارای یک قانون خاص است که می گوید این نوع موافقت ها عموما غیر قابل اجرا هستند، مگر در مواردی که از آنها برای محافظت از اسرار تجاری استفاده می شود.

برخی از مسائل به توجه:

• دشوار است که کسی را از داوطلبانه ترک شرکت برای پیوستن به یک شرکت دیگر دشوار نکنیم.
• همچنین اثبات تقاضا نیز دشوار است. اگر کارمند سابق فعالانه به دنبال مشتری های سابق نیست، اما آنها با او تماس می گیرند؟ اگر کارمند سابق به یک مشتری سابق در فروشگاه مواد غذایی بروید و یک کارت بازرگانی را بیرون بیاورید، چه؟
• در مورد مشتریان، برخی از شرکت ها تلاش می کنند تا درخواست "غیر مستقیم" را ممنوع کنند، که می تواند تبلیغات یا تبلیغاتی باشد. این محدودیت باعث می شود تقریبا غیرممکن است تبلیغ یک کسب و کار جدید بدون ریسک نقض یک توافق بدون درخواست.
• فروشندگان، کارکنان خدمات شخصی و کارگزاران اگر یک شرکت را ترک کنند، وضعیت دشواری دارند. یک لیست مشتری را می توان نقض یک توافق غیر درخواست، در نظر گرفت، اما این لیست به معنای عدم داشتن مشتریان است.