سنت تایپوگرافی تایپوگرافی مدرن در نوشتن حقوقی
تقسیم نسلی
بسیاری از وکلا به شدت در این مورد تقسیم شده اند، زیرا نظرات اغلب در خطوط نسلی شکست می خورند که براساس آن زمانی که وکیل در ابتدا یاد گرفت که چگونه تایپ کند.
بسیاری از وکلا مانند خودم آموخته بودند که در ماشین های تایپ شده با کتابچه های راهنما قدیمی در یک کلاس تایپیک دبیرستان تایپ کنند و حکومت دو فضایی را به ذهن و حافظه های عضلانی آنها برسانند. وکلا جوانتر که به طور انحصاری بر روی صفحه کلید کامپیوتر وارد شدند، احتمالا این عادت را به احتمال زیاد به دست می آورند، به ویژه اگر آنها کلاس کلاس تایپ را نداشته باشند، زیرا فضای دو طرفه در اسناد کامپیوتری واقعا مورد نیاز نیست (به استثنای چند فونت تک فضای که سبک های ماشین های قدیمی را کپی کنید).
علیه دو فضایی
برخی از بحث ها توسط انتشارات تایپوگرافی وکلا توسط متی باتریک هدایت می شود. Butterick مدافع برای بهبود ظاهر نوشتن حقوقی با اتخاذ شیوه های جذاب و مدرن چاپی است، نه اینکه به سبک های نوشتاری غافلگیر کننده گذشته نگاه کند. یکی از توصیه های او در بهبود مستندات حقوقی، حذف فضاهای اضافی است.
او توضیح می دهد که استفاده از دو فضایی بین احکام از زمانی شروع می شود که همه در ماشین های تایپ دستی نوشتند. با توجه به اینکه چطور ماشینهای تایپا با فاصله مناسب مقایسه می شد، اسناد تایپ شده ای که بین دو جمله بین دو دوره قرار داشت، ساده تر بود. حالا که همه چیز در رایانه ها نوشته شده است و از فونت هایی استفاده می کند که محدودیت های ماشین های تایپ را ندارند، در حال حاضر اسناد بیشتر قابل خواندن هستند، فقط پس از یک دوره، یک فضای وجود دارد.
برای دو فضایی
بسیاری از غیر وکیل ها در مورد مسائل مربوط به فاصله نیز در متن سایر فرم های نوشتن بحث می کنند. یک مقاله از فرهاد مانوو در Slate.com شکایت کرد که دو ستاره دار هر دو اشتباه و مزاحم هستند که اصرار دارند که آنها درست باشند و اصرار دارند که هر کسی باید نوشته شود که چاپگرها می گویند اسناد باید نوشته شوند. دیوید وین میلر در ManifestDestiny.com در یک پاسخ ناامید کننده گفت: "در مورد اولویت های زیبایی شناختی، هیچ دلیلی وجود ندارد که افراد عادی باید به یک دسته از وسوسه های جادویی گوش فرا دهند که مدت زمان بیشتری را صرف این مسائل از حد متوسط می کنند." میلر به طور مستقیم به این مسئله گفت که دو فضای بعد از یک دوره یک "زیبایی ریاضی" دارد که باعث می شود خواندن آن آسان تر شود.
مون مکآردل در اقیانوس اطلس، با تأکید بر دیدگاه وین، به طور خلاصه اظهار داشت که بیشتر وکلای مدافع، دو اسپارک هستند. McArdle گفت، "من فضای دوگانه را به خاطر یادگیری تایپ کردن بر روی ماشین تحریر دستی، و تلاش برای خودم بازنویسی نیست."
نتایج
من سالهاست که برای عادت ماهانه دو ساله بودم. مانند McArdle، من در ماشین تحریر دستی که در آن فاصله دو بعد از یک دوره مورد نیاز بود یاد گرفتم. من ابتدا سعی کردم این عادت را از بین ببرم، زمانی که شروع به نوشتن مقالات برای اینترنت کردم، جایی که سبک AP تنها یک فضای را تصدیق می کرد.
سپس این کار را در نوشتن قانونی خودم نیز پذیرفتم، زمانی که متوجه شدم که برداشتن یک فضای، راهی عالی برای کوتاه کردن خلاصه ای است که محدودیت صفحه را تضعیف می کند. وقتی که من در تمام نوشته های حقوقی من را تصویب کردم متوجه شدم ظاهر اسناد من به شدت بهبود یافته است.
وکلا که معتقدند که تلاش زیادی برای بازآموزی خود برای تبدیل شدن به یک اسپردرها خواهد داشت، خود را کم ارزش می کنند. از تمام چالش هایی که یک وکیل با هر روز مواجه می شود، مقاومت در برابر آرزو برای ضربه زدن به نوار فضا و زمان اضافی مانع زیادی نیست. اگر قواعدی را درمورد ماندگی در مدرسه حقوق آموختید، مطمئنا می توانید موفق به متوقف شدن ضربه به Spacebar شوید. من تقریبا سی سال دوبار فاصله داشتم و توانستم عادتم را در عرض چند روز بیشتر بشکنم. این فقط سخت نیست وقتی که تصمیم به انجام آن دارید.
اگر ترجیح می دهید ظاهر اسناد را با دو فضای ترتیب دهید، پس نمی خواهید انگیزه ای برای تغییر عادت داشته باشید. اما اگر زمان کمی را صرف مقایسه اسناد یک فضای با اسناد دو فضایی کنید، احتمالا متوجه خواهید شد که یک فضاپیما یک نقطه دارند. در تایپوگرافی مدرن دو فضایی دیگر لازم نیست و اکنون از ظاهر اسناد قانونی کاسته شده است. و اگر زیبایی شناسی شما را به این ایده نپردازد، در نظر بگیرید که چقدر کاغذ با اثر تجمعی هزاران وکیل تلف شده است و هزاران فضای خالی اضافی در هزاران اسناد حقوقی هر روز اضافه شده است. میخواهید جنگل باران را ذخیره کنید؟ سپس تمام کاغذ اضافی را در فضاهای خالی هدر ندهید.